Fabryka Celulozy Włocławek

    Fabryka Celulozy we Włocławku została uruchomiona przez braci Isidor i Maks Cassirer w 1899r., zatrudniała około 400 pracowników. Cassirerowie cały czas rozbudowywali zakład, zwiększano ilość maszyn i budowano nowe budynki fabryczne. W 1901 roku fabryka miała już cześć kotłów parowych oraz jedną maszynę parową o mocy 500 KM. W 1912r. w fabryce działały już trzy maszyny parowe, turbina parowa, kilkanaście silników i trzy maszyny papiernicze a zatrudnienie wzrosło do 700 osób. W czasie I wojny światowej fabryka funkcjonowała w normalnym trybie. Dopiero w 1918r. zakład przeszedł na własność skarbu państwa a funkcję dyrektora objął inżynier Stanisławski. W 1920r. fabrykę wykupuje Robert Saenger, który przyczynia się do intensywnego rozwoju zakładu, ale w 1929r. umiera a jego część akcji wykupują Steinhagenowie którzy łączą fabrykę z Myszkowem i Pabianicami pod nazwą "Steinhagen i Saenger Fabryki Celulozy i Papieru Spółka Akcyjna" z centralą w Warszawie. Po wybuchu II Wojny Światowej fabrykę przejmują Niemcy i zakład z przerwami funkcjonuje do końca wojny. Po wojnie w 1945r. fabryka staje się własnością klasy robotniczej, zostaje zdewastowana i ograbiona. Po odbudowie fabryka przyjmuje nazwę "Zakłady Celulozowo Papiernicze im. Juliana Marchlewskiego we Włocławku" i funkcjonuje do końca lat 80-tych. Po zmianie ustroju politycznego w 1989r. zakład przeżywa kryzys i 1994r ogłasza upadłość. Część budynków fabrycznych zostaje kupiona przez firmę "W. Lewandowski" a reszta popada w ruiny, które są systematycznie rozkradane i dewastowane przez złomiarzy.


Powrót