Twierdza Wisłoujście

    Najstarsza pisana wzmianka na temat historii twierdzy pochodzi  z połowy XIV wieku, wtedy w miejscu obecnej twierdzy stała drewniana strażnica która przynajmniej dwa razy uległa zniszczeniu. W 1433 roku została spalona przez Husytów ,a w roku 1465 zniszczyła ją sztorm. W 1482 roku zbudowano murowaną okrągłą wieżę obronną, która służyła jednocześnie za latarnię morską. Rozpalany w nocy na jej szczycie ogień wskazywał statkom drogę do portu.
    W latach 1518-21 zbudowano wokół wieży drewniane umocnienia a w kolejnych dziesięcioleciach kolejne obiekty obronne które w końcu utworzyły twierdzę. W 1562 w miejsce drewnianych umocnień otaczających wieżę, zbudowano trzykondygnacyjny murowany wieniec z kazamatami. W 1577 roku twierdza została oblężona przez wojska królewskie i pomimo znacznych zniszczeń, twierdzy nie zdobyto, a wkrótce po zakończeniu działań wojennych rozpoczęto jej odbudowę i modernizację. W latach osiemdziesiątych XVI wieku, wokół wieńca wzniesiono czterobastionowy fort carré skonstruowany w myśl zasad fortyfikacji nowowłoskiej. W bastionach znajdowały się kazamaty i działobitnie, z których można było prowadzić ogień wzdłuż murów a twierdzę otoczono mokrą fosą przez którą przerzucono most zwodzony.
    W latach 1657-58 twierdzą włączono do systemu obronnego miasta. W 1734 roku twierdza przechodzi długotrwałe oblężenie przez wojska rosyjskie i saskie w wyniku których twierdza poddaje się i zostaje obsadzona przez wojsko saskie, które przebywa tam aż do zapłacenia przez Gdańsk kontrybucji w 1736 roku.
    W 1793 roku Gdańsk przechodzi pod panowanie Prus i twierdza zostaje dodatkowo umocniona. Swoje znaczenie militarne twierdza straciła dopiero po I Wojnie Światowej w związku z demilitaryzacją Gdańska. W wyniku działań wojennych w 1945 roku twierdza została w poważnym stopniu zniszczona, a po wojnie częściowo odbudowana i przekształcona w muzeum.


Powrót